Tęskniąc za karą śmierci - Tomasz A. Żak

Kultura została przejęta przez lewicę, ale jak to się stało? Reżyser teatralny Tomasz Antoni Żak, jako jeden z nielicznych walczy z obecną narracją w kulturze, która nagradza promocję zboczeń, wszelkie dekonstrukcje i rugowanie Boga poprzez profanowanie symboli. Poprzez odniesienia do sztuk teatralnych, pisarzy czy historii opisuje obecny stan naszej kultury i nie tyle krytykuje go, ile pokazuje jak go naprawić, tęskniąc za karą śmierci dla zdrajców….

Dlaczego tęsknię za karą śmierci?

Bo to chyba najważniejszy z utraconych atrybutów cywilizacji wolnego człowieka, cywilizacji chrześcijańskiej. Jeżeli go odzyskamy, to upiory wszelkich mutacji marksizmu pierzchną z podkulonym diabelskim ogonem. Bo nic ich tak nie przeraża jak piekło po śmierci i śmierć tutaj za życia za zdradę, czyli „kula w łeb”.

Wtedy na pewno wróci nasza narodowa pieśń, nasza narodowa szata i nasza polska racja stanu. I już nie będziemy musieli nocami wzdychać do przeszłości, do wielkości, do suwerenności... To wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ot na parę kroków. Ale zanim to się stanie, warto tę odległość „od teraz do siebie” odmierzyć paciorkami Różańca św. Nie jutro, nie za godzinę. Już!

Tomasz A. Żak

I oto, gdy różnoracy „artyści” za państwowe pieniądze wciąż strzelają do Wyklętych, a Inka okładana jest „Gazetą Wyborczą”, gdy Wołyń skazany został na zapomnienie, bo przecież ginął tam naród na „P” a nie na „Ż”, gdy prawo naturalne, na które powoływała się już Antygona, uważne jest za żałosny złóg upadłej cywilizacji, gdy o polskich poetach pamięta się wyłącznie dla celów dekonstrukcji lub by wdrukować w ich biogramy zboczenia, gdy świat twierdzi, że zatriumfował nad śmiercią, a i sam nigdy się nie skończy, i wreszcie, gdy Chrystus wraz ze swym Świętym Krzyżem wypraszany jest z galerii sztuki i teatrów przez ich dyrektorów, marszandów, sponsorów i krytyków, Tomasz A. Żak przez całe dekady mówi: Stop! Jeszcze Nie Teraz! Nie póki my żyjemy!

Krystian Kratiuk